To, że Pani uczciwie i z dobrą intencją podchodzi do współpracy PSDE, nie oznacza niestety, że druga strona traktuje to w sposób identyczny. Cytaty zawarte w moim artykule pochodzą z dokumentów stowarzyszenia! Jeżeli Pani nie widzi nic zdrożnego w sytuacji, gdy stowarzyszenie założone przez socjalistycznych polityków, traktujące organizowane przez siebie przedsięwzięcia, jako sposób na rekrutację swoich członków, to oczywiście ma Pani do tego prawo. Ja postrzegam to jako zagrożenie, zarówno dla naszego kraju, jak i poddawanej potencjalnej indoktrynacji młodzieży. Indoktrynacja taka skutkuje kreowaniem postaw roszczeniowych, uczy niejednokrotnie żerowania na pracy innych, cynicznego używania i wykorzystywania tzw. lewicowych haseł dla osiągania własnych korzyści.

Nie śmiem pytać w jakim Pani jest wieku, ale zapewniam Panią, że metody stosowane przez PSDE są żywcem oparte na starych, sprawdzonych wzorach Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej: Ci którzy zapisywali się do organizacji, przychodzili na zebrania, brali udział w imprezach, wspierali swych szefów w kampaniach, mogli w zamian liczyć na darmowe wyjazdy, zagraniczne obozy, pociągi przyjaźni, a w dalszej kolejności awanse, dobrą pracę itd.

Idę też o zakład, że żaden z Panów, którzy firmują swymi nazwiskami to stowarzyszenie i przez wiele lat pobierał niezłe wynagrodzenie, za sprawowane w rządzie naszego kraju stanowiska, nie sfinansował z własnej kieszeni nawet jednego wyjazdu spośród owych 300!

Tak jak nie sfinansują ani jenego wianka wolontariuszek, które puszczą je na wodę 23 czerwca. Dziewczęta zrobią to za pieniądze mieszkańców Sosnowca, a nie Panów Cimoszewicza czy Szarawarskiego.

To że ktoś daje się nabierać na deklarowane, szczytne intencje tych Panów, nie oznacza jeszcze, że również ja mam obowiązek niedostrzegania faktów. Swoją „dobroczynną działalność”, którą Pani tak ceni, organizują oni bowiem nie za własne, bądź uzyskane od prywatnych sponsorów pieniądze, ale za pieniądze pochodzące również od emerytów, rencistów, samotnych matek, bezrobotnych, tych którzy potrzebują mieszkania, a ich na to nie stać, ledwo wiążących koniec z końcem, itd.

Ponieważ jest Pani nauczycielką, proponuję tak, bez zacietrzewienia z Pani strony, zadać sobie pytanie – kto tak naprawdę finansuje owe wyjazdy czy konkursy? Proszę zapytać przy okazji organizatorów – ile pieniędzy wyłożyli z własnej kieszeni szefowie tego stowarzyszenia na działalność, a ile pieniędzy „pozyskali” z budżetów różnych organizacji publicznych, które finansowane są przez Panią, mnie i tysiące innych, choćby wymienionych powyżej, na któryh gloria chwały za to nie spływa.

Ilekroć bowiem władza twierdzi, że coś jest bezpłatne, oznacza to ni mniej ni więcej tylko tyle, że wszyscy sfinansujemy coś, z czego skorzystają nieliczni. Władzę zaś otoczy gloria dobroczynności, która to gloria tak Panią oczarowała.

Pozdrawiam

§ 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Pozdrawiam i trzymam kciuki.